Góry Svaneti

Po przejściu kilkuset metrów szlakiem stwierdziliśmy, że nasze plecaki przygotowane na ewentualności 2-3 miesięcznego tripu są zbyt ciężkie. Szybki przegląd i z plecaków wylatują: cichobiegi (adidasy, czy jak to się tam w PL nazywa), maska i rurka do nurkowania, połowa ciuchów. Razem jakieś 3-4 kilogramy mniej na naszych plecach, no i kwestia miejsca w plecaku też nie pozostaje bez znaczenia. Zbędne fanty zagrzebujemy w przydrożnej stercie kamieni, by wrócić do niej po blisko tygodniu. Polecam to rozwiązanie, korzystaliśmy z niego przy każdej okazji podczas tych wakacji. Z początku bardzo ostrożnie. Tylko rzeczy zbędne podczas najbliższych dni, z czasem braliśmy tylko rzeczy których nie mogliśmy stracić, czyli dokumenty, aparat i ewentualny zapas odzieży na kolejny dzień, gdyby wszystko zniknęło.

I poszli! Do zmierzchu 4 godziny, mijamy pastwisko za pastwiskiem,  z góry coraz lepszy widok na Mestię i przeciwległe pasmo górskie na granicy gruzińsko – rosyjskiej. W dole dostrzegamy lotnisko i svaneckie wieże, naprzeciw z chmur wyłaniają się monumentalne szczyty Uszby. Jest pięknie, szkoda tylko, że pada. Godzinę przed zmierzchem rozbijamy obóz. Jesteśmy 1800 m n.p.m. słońce zachodzi i robi się coraz zimniej i zimniej, a przecież jest czerwiec! Mamy ultra lekkie śpiwory, każdy ma komfort określony na 15ºC. Tymczasem zaraz po zachodzie słońca popijamy wino i zauważamy, że para leci z ust. Spanie w ubraniu i w czapce, a i tak zaraz przed świtem człowiek budzi się z zimna i zakłada trzecią bluzę i kurtkę, bo niemiłosiernie ciągnie od gruntu.

Wstajemy zaraz po świcie, słońce jeszcze nie wyszło poza pasmo gór za naszymi plecami. Parzymy kawę i robimy śniadanie. Słońce podnosi się wyżej, chmury ustępują, przed nami Uszba w całej okazałości, warto było zmarznąć tej nocy.

Zwijamy namiot i idziemy dalej szlakiem do Zhabeshi. Po drodze widoki niczego sobie. Droga zajmuje cały dzień, zbaczamy nieco ze szlaku by zejść do wiosek i przyjrzeć się nieco bliżej słynnym svaneckim wieżom. Legenda głosi, że Svanetia nigdy nie została podbita, bo jak ktoś najeżdżał to wszyscy ewakuowali się do wież, łącznie z dobytkiem i rogacizną, by przeczekać najazd. Faktycznie Svanetia została niezdobyta, ale dlatego, że dotarcie do tej krainy samo w sobie jest trudne. A wieże istotnie służyły do obrony, ale przed sąsiadami.

Docieramy do Zhabeshi, wioski leżącej na rozdrożu szlaków do Ushguli (o tym później) i na lodowiec Kitlo. Wybieramy drugą opcję, krótszą z planem rozbicia się gdzieś po drodze. Jeszcze tylko zajdziemy do sklepu po chleb i wino, bo konserw pół plecaka – w Internetach pisali, że lokalne tuszonki drogie i słabej jakości. Pytamy starszej kobiety w wiosce o „magazin”, ale nie ma. To gdzie wy chleb kupujecie? – Sama wypiekam, poczekajcie mam jeszcze dwie bułki to wam dam. Pierwsza myśl – bardzo uprzejmie z jej strony, ale ile pociągniemy na dwóch bułkach pod górę?! Bułki wagowo okazały się ekwiwalentem chleba, a kobieta nie chciała słyszeć o zapłacie. Grzecznie podziękowaliśmy i ruszyliśmy pod górę.

Szlak do lodowca wiedzie wzdłuż dużego potoku. Trawersów brak, wąska i bardzo stroma ścieżka pokryta sypkimi kamieniami na krawędzi wąwozu, w którym kilkanaście metrów niżej płynie ów potok, nie pozwala na chwilę rozkojarzenia. Mijamy najpierw jeden potem drugi dość newralgiczny punkt, gdzie zwyczajnie trzeba się wspinać, po osuwających się kamieniach pomiędzy którymi płyną mniejsze potoki wpadające do tego większego. Do tego 20 kg na plecach, nie wiadomo jak będzie dalej i gdzie rozbijemy namiot, za to jest świadomość, że zejść będzie trudniej. Z bólem zawracamy, to ostatni moment, żeby dotrzeć przed zmierzchem na pastwisko u podnóża góry.

Rozbijamy namiot, robimy kolacje – menu: bułka, konserwa gulasz angielski i kilka łyków wina przelanego do plastiku żeby nie dźwigać zbędnych kilogramów. W takcie obserwujemy gruzińskie krowy, które zdolnościami niemal dorównują kozicom górskim.

Droga do Svaneti

Według internetowych forów i taksówkarza, który nas wiózł z lotniska marszrutka do Mestii odchodzi codziennie o 9:00. Jako, że mamy lekki poślizg, to zachodzimy na postój taksówek. Do wyboru mamy tylko wiekowe mercedesy głównie w budzie W124 lub W201. Tak naprawdę można wybrać tylko kolor. Ustalamy cenę z kierowcą na 5 GEL i jedziemy 4 km na dworzec, żeby się nie spóźnić na marszrutkę. Marszrutki odjeżdżają z pod dworca kolejowego Kutaisi II, przy którym jest jedyny MacDonald w mieście (łatwo znaleźć). Jesteśmy 5 minut przed czasem, pakujemy się do transita, a chwila oczekiwania na odjazd przeciąga się do godziny. Bo trzeba wiedzieć, że marszrutki to prywatny biznes, a nie jakiś PKP i kierowca nie będzie jeździł na pusto, albo z połową pasażerów. Marszrutka za 30 GEL od osoby jedzie około 5 godzin w tym przerwa w bardzo gruzińskiej knajpie połączonej z domem właścicieli pod którym przepływa niczego sobie potok by kilkadziesiąt metrów niżej wpaść do pokaźnego zbiornika retencyjnego Jvari Enguri. Całość bardzo ładnie położona, idziemy na krótki spacer. Po drodze przyglądamy się kierowcom omijającym slalomami krowy przechadzające się po górskiej krętej drodze i z rajdowym zdolnościom gruzińskich kierowców, które po części już poznaliśmy w Kutaisi.

Wracamy jeszcze na moment do knajpy, żeby spróbować kubdari – czyli chaczapuri z mięsem, będącym specjalnością Svanetii. Bo każdy region Gruzji ma swoje chaczapuri, to jest rodzaj placka, ale o tej kuchni będzie osobny post.

Ruszamy w dalszą drogę do Mestii. Widoki po drodze dość urzekające, a slalomy po drodze między krowami i przejazdy przez liczne na tej trasie tunele zabijają nudę w przydługiej już trasie. Wspomniane tunele mają po 50-100 metrów długości i brak oświetlenia w środku. Niby nic niezwykłego, ale gruziński kierowca nie włączy świateł do póki widzi światełko na końcu tunelu. Sytuację nieco komplikuje dziurawa nawierzchnia w tunelach, przez co kierowcy w tych ciemnościach dodatkowo lawirują by oszczędzić i tak już przepracowane amortyzatory.

Dojeżdżamy do Mestii, lekko zmęczeni i obolali, bo mocno trzęsło, a fotele 20 letniego transita dalekie są od luksusu. Jak sobie przypomnę to i tak nie miałem najgorzej, bo oprócz pasażerów marszrutki często zabierają przesyłki. Ja miałem szczęście wyłożyć się na workach z ubraniami albo poduszkami, w każdym razie było dość miękko i wygodniej, niż na transitowym fotelu. 

Na koniec informacje praktyczne: na Kaukazie ze przejazd płaci się przy wysiadaniu, nawet za autobusy miejskie. Moment, w którym przyjeżdżamy jest szczególnie wyczekiwany przez właścicieli pokoi do wynajęcia i mniejszych pensjonatów. Tu występuje kapitalizm w czystej postaci. Im później przyjechałeś, tym właściciele pokoi są bardziej zdesperowani, bo pokój będzie stał pusty i nie zarobią. Dlatego wartość godzinowa na zegarku jest odwrotnie proporcjonalna do proponowanej ceny. Nam starsza pani proponuje 15 lari za osobę, chaczapuri i butelkę wina w cenie. Ale my mamy już nasze toporne karimaty „sdiełano w CCCP” dlatego kupujemy chleb, chaczapuri i wino i od razu ruszamy na szlak.

Kutaisi – pierwsze spotkanie z Gruzją

miejski krajobraz

Miejsce rozpoczęcia miesięcznych wakacji w Gruzji nie było przypadkowe. Po pierwsze tam jest jedno z trzech międzynarodowych lotnisk – oprócz tego Tbilisi i Batumi – po drugie i najważniejsze latają tam tanie linie z Polski i to z Chopina. To, że Gruzja jest dość modnym kierunkiem dla Polaków przekonamy się już planując wakacje, mnogość relacji z podróży jest wręcz nie do ogarnięcia. Natomiast na miejscu we wszystkich turystycznych miejscach zaraz po rosyjskich turystach często usłyszymy swojskich Januszy i Grażyny komentujących lokalny koloryt.

Jak przystało na Polaków na dorobku podróż planujemy po kosztach, ale tak żeby wszystko zobaczyć i wszystkiego spróbować. Dlatego lądujemy na lotnisku Dawida Budowniczego pod Kutaisi jakoś o piątej nad ranem, bo wtedy są niższe opłaty lotniskowe. Po kontroli paszportowej i odebraniu bagażu musieliśmy się przepakować, bo oczywiście zapłaciliśmy za jeden bagaż, dlatego jeden plecak włożyliśmy w drugi. Z boku przypięliśmy namiot i kije trekkingowe. Nie byliśmy jedyni, wokół nas całkiem sporo rodaków przepakowywało się w podobny sposób. Była ekipa z rowerami oraz kilka ekip ze sprzętem górskim. 

Z lotniska chcieliśmy zabrać się marszrutką – takie prywatne busiki, zazwyczaj fordy transity albo mercedesy sprintery – ale nie zdążyliśmy, bo trzeba było wymienić walutę. Na Okęciu niestety się nie udało. Dolary i euro działają wszędzie, za to żeby wymienić złotówki albo funty to się trzeba trochę nachodzić. Była 6 rano, stopem po nieprzespanej nocy nie mieliśmy ochoty jechać, ponadto na drodze nie było ruchu. W ten sposób pozostała taksówka. To było pierwsze zderzenia z rzeczywistością, to znaczy musieliśmy dogadać się po rosyjsku. Pewnie, że się udało, jeszcze stargowaliśmy cenę i pogadaliśmy z kierowcą po drodze. Gieorgij – to nie przypadek - zaproponował, że za jedyne 200 dolari, a tak naprawdę to lari (gruzińska waluta) będzie nas woził swoim zdezelowanym mercedesem – też nie przypadek - cały dzień i pokaże wszystkie zabytki. Ponadto dorzuci butelkę swojskiego wina – naturalnego niedosładzanego (nie to co u konkurencji!) i przez to najlepszego! Szybka matematyka: 1 GEL = 1,8 PLN, PKB w Gruzji per capita cztery razy niższe niż w Polsce, także grzecznie i z uśmiechem podziękowaliśmy. 

Na dwa kolejne noclegi wybraliśmy najtańszą ofertę jaka była w Internecie. W sumie to wszystko by było w porządku gdyby nie moja alergia - pościel i materace wypchane były pierzem. Gospodarze byli bardzo uprzejmi, co rano przynosili kawę i jakieś ciastka, popołudniami śliwki z ogrodu które zapijaliśmy młodym winem od sąsiada – oczywiście naturalnym i niedosładzanym. Było całkiem niezłe, a 2 GEL za litr zdecydowanie przemawiało na jego korzyść. 

Co do rozplanowania domów jednorodzinnych w Gruzji zauważyliśmy wtedy, że toaleta często jest w osobnym budynku. Nie mówię tu o wychodku za stodołą, ale o normalnej toalecie z kanalizacją, światłem płytkami na ścianach i podłodze, z lustrem i umywalką. Po prostu osobny budynek specjalnie do tego celu. 

Bagrati

Co warto zobaczyć w Kutaisi? Miasto – drugie co do wielkości w Gruzji – szału nie robi. My zakwaterowaliśmy się zaraz koło Katedry Bagrati, położonej na wzgórzu skąd roztaczała się panorama na okolicę (warto odwiedzić!). Uwaga, do gruzińskiej cerkwi wchodzimy w długich spodniach, a kobiety w chuście na głowie. Zazwyczaj można pożyczyć cerkiewną chustę przed wejściem za darmo lub za drobną opłatą od starszej kobiety dorabiającej w ten sposób do emerytury, albo po prostu zarabiającej na życie. 

Pierwszy spacer po Kutaisi wywołuje bardzo dobre wrażenie. Domy z dala od centrum otoczone są krzewami i winoroślami – tego im zazdroszczę. Ulice naprawdę czyste, wszędzie widać ludzi z miotłami. Miotłę można kupić na każdym najmniejszym nawet targu. Oni codziennie zamiatają, nie wiem to jakiś rytuał czy co?! W każdym razie jest czysto i to się chwali. 

Oprócz tego warto zobaczyć pięknie położone klasztory pod miastem: Motsametę oraz Gelati. Najpierw dojeżdżamy marszrutką do tego drugiego – były prezydent Saakaszwili miał w nim inaugurację prezydentury. Motsameta jest w drodze powrotnej kilka km dalej. Nie ma akurat marszrutki, więc idziemy i po drodze liczymy, że coś się zatrzyma. Długo nie szliśmy, zatrzymał się drugi samochód, mercedes – to nie bez znaczenia. Gość zawiózł nas do drugiego klasztoru, a później wraz z nim wróciliśmy do Kutaisi. W mieście warto zobaczyć codzienne życie, normalne ceny, zwykłych ludzi, nauczyć się przechodzić przez ulicę w gruzińskim stylu i spróbować gruzińskiej kuchni w bardzo przystępnych cenach.

Gelati

Motsameta

Żeby przygotować się do tych wakacji sporo czytaliśmy o Gruzji w Internecie i przewodnikach. Znaojoma Rosjanka mieszkająca w Tbilisi powiedziała, że w Gruzji Internet nie do końca działa, musisz pytać ludzi. Miała rację. Na miejscu zamierzaliśmy kupić karimaty, bo przed wyjazdem wydawało to się formalnością tak jak pójście po piwo do sklepu. Tylko, że do sportowego a nie do monopolowego. Po całym dniu rozglądania się za takim sklepem w trakcie zwiedzania miasta – bo w necie nie było nic na ten temat – zaczęliśmy pytać ludzi. W informacji turystycznej słyszeli o sklepie myśliwskim, ale ten sklep przenieśli na ulice obok i nie wiedzą dokładnie gdzie. Nasz gospodarz dysponujący równie słabym rosyjskim jak my po zaprezentowaniu mu karimaty w google image wskazał na mapie punkt i tam się udaliśmy. Co prawda to nie było dokładnie tam, ale jak już dotarliśmy w docelową okolicę zaczęliśmy pytać ludzi. I tym razem życzliwi Gruzini mimo bariery językowej doprowadzili nas pod sklep. 

Sklep jak z amerykańskiego filmu, ściany obwieszone długą i krótką bronią, stroje moro, pontony, o jest i karimata! Skolka stait? 20 GEL. Rozbój w biały dzień prawie 40 złoty za karimatę toporną jak T34, grubą i ciężką jak cały materac. Nie było innej opcji, a przed nami był miesiąc spania w plenerze. Polecamy zabrać karimaty z sobą do Gruzji. Logika, że to drugie co do wielkości miasto, wokół góry, a masa turystów tu zaczyna wakacje, więc musi być sklep z karimatami i kuchenkami turystycznymi jest tu błędna. No cóż, przynajmniej kuchenkę mieliśmy z sobą, rzecz jasna spirytusową, bo sprężonego gazu nie można zabrać na pokład samolotu.

rzeka Rioni

Nasze pierwsze dwa dni w Gruzji minęły na poznawaniu gruzińskiej rzeczywistości, kuchni i nauce komunikacji z ludzmi, co nie byłoby możliwe bez ich życzliwości. Wnioski po dwóch dniach: to będą świetne wakacje, ale największym błędem było to, że nie posiedzieliśmy trochę nad rosyjskim, bo jedyny kontakt z językiem angielskim w Kutaisi, poza informacją turystyczną, mieliśmy w ramach tej ulotki.

Katar – co dobrego?

W poprzednich postach wspomniałem o kilka kwestiach pozytywnych i negatywach życia codziennego w Katarze. Z reguły było to na zasadzie porównań lub przeciwieństw dobre/złe. Jednak są rzeczy, po prostu dobre i im też wypada poświęcić kilka słów.

Przybyszom z Polski może się podobać to, że są biali. Jeżeli biały człowiek wchodzi do sklepu, salonu samochodowego, czy hotelu od razu przykuwa uwagę personelu. Pracownicy lubią zarabiać, a biali raczej nie są tam robotnikami - jak my, lecz np. kadrą kierowniczą zatrudnioną na intratnych posadach, więc biały w Katarze znaczy dziany i jemu należy poświęcić więcej uwagi i troski. Przytaczałem już historię obsługi w sklepie spożywczym. Jeśli będziecie chcieli wejść do hotelu do na pewno sami za klamkę łapać nie będziecie, niesienie bagażu na własną rękę też odpada.

Kolejnym wspomnianym wcześniej ewidentnym plusem jest cena benzyny. 0,73 gr za litr w połączeniu z samochodami nie obciążonymi podatkiem VAT nie podlega absolutnie żadnej krytyce. No chyba, że zaraz ktoś z green peace będzie miał inne zdanie, bo im tańsza waha tym więcej się jej wypala. W związku z powyższymi taksówki są śmiesznie tanie. Przejechanie 3-4 km kosztowało 10 QR, czyli 8,75 zł. Zakładając, że jeździliśmy zwykle we czterech, to za kurs na łebka wychodziło taniej niż za autobus w Polsce. Upały i klimatyzacja w każdym samochodzie sprawiały, że z tego środka transportu korzystaliśmy niezwykle często!

takie turkusowe taryfy

 Autobusy też są tanie 1 QR za bilet.Niestety, mimo moich nalegań - spowodowanych tym razem postrzeganiem podróży w komunikacji miejskiej jako swoistego doświadczenia kulturowego, a nie sposobu na oszczędności – to do podróży takiej nigdy nie doszło. Koledzy stwierdzili, że z przepoconymi i brudnymi budowlańcami z Azji nie będą jechać. Katarskie autobusy, to głównie wielkie amerykańskie busy. Dokładnie takie jak na filmach z lat 80-tych, potężne żółte Fordy i GMC z charakterystyczną wielką maską, jakimi miliony amerykańskich dzieci na filmach i w realu jeździły codziennie do szkoły.

widok z okna bardzo późnym wieczorem; i od razu przypomina mi się kwestia z Dnia Świra: "Gdy szykuje śniadanie, zwykle se o korkach słucham, jak tkwią te chuje w tych jebanych autach"

Na miejsce w kategorii plusów zasługują hinduskie tekstylia. Bardzo duża ilość produktów o bardzo dobrej jakości. Ceny jak za wątpliwej jakości made in China w polskich marketach. Ja się obkupiłem w hinduskie chusty, bardzo uniwersalne. Świetnie sprawdzają się jako szalik, turban, kominiarka, ręcznik plażowy, koc, a nawet jako pareo dla koleżanki na czarnogórskich plażach. 

w sumie to chyba z 10 tych chust kupiłem, i o 10 za mało

Nie był bym w Katarze, gdyby nie zarobki. Wspominałem już wcześniej, że świetną sprawą jest to, że piastując jakieś stanowisko, stać nas na ludzi, którzy naszą robotę wykonają za nas. Tylko trzeba ich pilnować, żeby czegoś nie spieprzyli, co niestety mają w zwyczaju!

Klimat zwrotnikowy. Jest cieplutko, nawet zdecydowanie za gorąco – ale to tak, żeby nie powiedzieć, że słońce „napierdala” jak u Wieśka w tirze. Tu z pomocą przychodzi technika. Nawet w najbardziej podrzędnym sklepie i knajpie znajdzie się klimatyzacja. Problemem jest tylko spacer ulicą. Miejscowi tego nie robią. Wolą stać w korkach w klimatyzowanych autach. Jeśli z nich wychodzą, to auta się nadal klimatyzują!

Pierwsza wizyta na parkingu galerii handlowej jest dość zaskakująca. Stoi masa drogich aut, otwartych, z włączonym silnikiem i klimatyzacją. Czemu? Życie na bogato! Idzie się do sklepu na 2-3 godziny i człowiek nie che wrócić do samochodu rozgrzanego do 70 °C, więc klimatyzacji, a zatem i silnika nie wyłącza.

Do plusów zaliczę też kontrolę na lotniskach w Doha i Dubaju. O ile w przypadku bagażu rejestrowanego wygląda to identycznie, to przejście z bagażem podręcznym przynajmniej w Emirates Airlines, zupełnie inaczej. Po pierwsze nikt nie sprawdza, czy podręczny wejdzie do tej skrzyneczki imitującej pokładowy schowek. Po drugie waży się ten bagaż, ale przekroczenie limitu 10 kg niczym nie skutkuje – nie wiem po co ważą, przepisy, czy jak? Po trzecie przy przechodzeniu przez bramką nie trzepie nas ochrona jak na Okęciu. Rzuciłem podręczny na taśmę, żeby prześwietlili. Zacząłem wyjmować laptop, aparat itd. - tak jak u nas. Kazali przestać. Paska ani butów też nie zdejmowałem. Zgłosiłem butelkę coli – bo przecież międzynarodowe przepisy mówią o płynach do 100 ml wnoszonych w bagażu podręcznym – machnęli ręką z uśmiecham. Na Środkowych Wschodzie nie trzepią też tak Arabów jak w Ameryce, czy w Europie. Wnioski we własnym zakresie.

Jest bardzo bezpiecznie. Podczas pobytu byłem nawet „światkiem” przewrotu pałacowego. Jakby nie telewizja i zamknięte na kilka godzin sklepy, to bym w życiu nie powiedział, że ktoś władzę obalał. Emira, zastąpił jego syn. Układ był ten sam co przewrót wcześniej. Wówczas także syn zastąpił ojca. I w jednym i w drugim przypadku powodem były naciski „arystokracji” na politykę zewnętrzną państwa. Wtedy należało otworzyć gospodarkę na wpływy z zewnątrz, teraz chyba także społeczeństwo. Rozpoczynające się budowy aren na Igrzyska 2020 i Mistrzostwa Świata 2022 wróżą napływ niespotykanej poprzednio ilości turystów z zachodu. Z doświadczeń Euro 2012 wiemy, że święto piłki, to dla kibiców jeden wielki beerfest i spontaniczna zabawa na ulicach miasta. A takiej rozpusty, to tam jeszcze nie widzieli. Nie wiem jakie były faktyczne przyczyny przewrotu, ale otwarcie się w ten sposób na zachód będzie należało – moim zdaniem – do powinności nowego emira. Gość się nazywa Tamim ibn Hamad Al Sani i będzie o nim głośno za 10 lat.

Na łodzi pływające po Zatoce Perskiej niestety klimatyzacji nie było, ale można nią dopłynąć do carrefoura, gdzie oprócz klimatyzacji jest jeszcze..........

lodowisko na pustyni, bo kto bagatemu zabroni!!!

Mieszczący się po sąsiedzku salon Bentleya był chyba w remoncie, choć żeby tam coś robili to nie widzieliśmy. Jedynie tyle, że te auta stały takie zakurzone za witryną "upierdolone farbą, czy czym"

Bezwzględnie dobra rzecz, sok ze świeżo wyciśniętych owoców mango, spokojnie można się tym najeść; jakoś tak dziwnie na zdjęciu bez browaru? :)

Katar - internetowe opinie & subiektywna rzeczywistość

Przed wyjazdem Do Kataru zdążyłem przeczytać kilka postów na forach katarskiej Polonii. Wszystkie wpisy mówiły: poza benzyną jest drogo, jedzenie drogie, restauracje drogie, a alkohol to już w ogóle. Tak faktycznie jest, ale w sklepach i knajpach do których chodzą Katarczycy w dżalabijach i biali ludzie. To są drogie sklepy, obsługa i produkty są na najwyższym poziomie. Prym wiodą znane europejskie marki, zwłaszcza jeśli chodzi o ubrania i kosmetyki, jednocześnie nie brakuje ekskluzywnych sklepów z tradycyjnymi strojami, czy meblami z Środkowego Wschodu – te są szczególnie drogie. Jako alternatywa dla tak drogiego życia pojawiają się w nieograniczanych ilościach sklepy z produktami z Indii i z Chin. Tam jest tanio, ale widocznie autorki i autorzy blogów przebywający w Katarze na bardzo intratnych kontraktach – a takie są normą – nie zapuszczają się do sklepów dla pospólstwa w których my się żywiliśmy i ubieraliśmy w czasie pobytu. 

pepsi pod sklepem w którym się codziennie zaopatrywaliśmy

sok z kokosów, made in Thailand

Sklepy w stylu „mydło i powidło” o których pisałem w poprzednim poście nie były najtańsze w mieście, aczkolwiek ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo, to w nich zaopatrywaliśmy się najczęściej. Podobnie jak w innych sklepach, i w tym bardzo łatwo było spostrzec dość oczywistą regułę. Jako, że Katar nie jest chyba producentem niczego poza ropą i gazem, to wszystko jest z importu. Im droga do Kataru dłuższa, tym i ceny wyższe. Dlatego europejskie jabłka, czy gruszki są znacznie droższe od ananasów, kokosów, czy daktyli importowanych z Azji lub Afryki. Jeżeli chodzi o produkty które mogą jechać długo,na przykład przyprawy, mąka i jej produkty, to ich ceny są stosunkowo niskie. Natomiast jeśli mówimy o szybkim i „chłodnym” transporcie, jak w przypadku mięsa, czy mleka, to jest słabo. Co prawda mięso u rzeźnika kosztuje mniej więcej tyle co u nas, ale mleko – i to jest jedna z niewielu rzeczy, która była zgodna z przedwyjazdową lekturą forów – 7 – 8zł. W końcu trawa, którą mogłyby te krowy jeść występuje tylko w bardzo ograniczonej formie na eleganckich bulwarach i skwerach, gdzie została przeniesiona już wyrośnięta, zupełnie jak na stadion narodowy. I Jeszcze jedna bardzo ciekawa rzecz. Wchodząc do sklepu mięsnego/rzeźnika, nie ma nic za ladą, jak za czasów socjalistycznego dobrobytu w Polsce. Należy powiedzieć sprzedawcy na przykład: kg wołowiny i gość przynosi kawałek mięsa z zaplecza. Wołowina to wołowina, wyboru jak w Europie nie ma. Jak chcemy kiełbaski, to gość przy nas je robi. 

sudańskie kiełbaski, jak Abu przeczyta post, to i oryginalna nazwa się znajdzie

I bardzo ważne, tam się wszystko robi przy kliencie, co jest uciążliwe w pewnych knajpach. U nas wchodząc do kebabu, czy chińczyka, czekają na nas gotowe sałatki, upieczone mięso i gotowy posiłek jest tylko kwestią wyboru dania i 2 – 3 minut oczekiwania na konsumpcję. Tam zwykle czekamy 10-20 minut, co jest bardzo irytujące ze względu na zapach jedzenia i brak piwa, przy którym nawet głodni moglibyśmy poczekać cierpliwie na posiłek.

Podobnie z meblami, drzwiami, oknami, roletami itp., wszystko na zamówienie. Jednak w tym roku pojawił się wyłom w tym systemie. Wybudowała się Ikea, puki co zlokalizowana jest przy autostradzie kilka km za miastem, na pustyni. Dookoła zupełnie nic! Inwestorzy chyba czekają, aż Ikea zostanie wchłonięta przez miasto, co przy tym tempie rozwoju wcale nie wydaje się być złą kalkulacją. W samej Ikei mamy to samo co w Europie, tyle, że wybór artykułów dostępnych od ręki 4 razy mniejszy, ale z czasem ma być europejko – tak mówią pracownicy.

Co jest jeszcze inaczej. Widoczna różnica jest po wejściu do komisu samochodowego, lub sklepu RTV. Jest taniej. Dlaczego? Przecież oni to biorą z importu. Ale! Nie ma podatku vat. Istnieje coś takiego jak podatek importowy 5%, ale to w dalszym ciągu znacznie mniej niż polskie 23%. Zatem im droższy towar tym większa różnica w cenie pomiędzy rynkiem europejskim a katarskim. Ponadto nie istnieje podatek od osób fizycznych, a jedynie od firm, i jest to 10 % podatku liniowego funkcjonującego dopiero od początku 2010 roku. Bo kto bogatemu zabroni!

tak, to jest komis

Wcześniej wspominałem, że alkohol jest drogi, ale też że panuje prohibicja. Już wyjaśniam. W całym państwie jest tylko jeden monopolowy i to dla ludzi i instytucji z odpowiednim upoważnieniem wydawanym przez jakiś urząd. Kto zalicza się do klientów? Nie wiem, ale mogę się tylko domyślać, że bardzo wpływowi ludzie. Nie oznacza to jednak, że alkoholu nie może kupić w Katarze zwykły Mahmud – choć jemu akurat religia zabrania. Niemal w każdej hotelowej restauracji czy klubie, barze przy polu golfowym, czy hotelowej plaży jest on dostępny. Problem jest tylko ceny. 50 QR, czyli jakieś 45 zł za piwo to lekka przesada. Na szczęście można to obejść. Można mieć dojścia do kolegi, co ma kolegę, który zna kogoś, kto może załatwić :) znajome?

załatwiony browar i to jeszcze za darmo, od znajomego libańskiego architekta, który ma kolegę, który......... itd

 Albo:

Każdy kto nocował w lepszym hotelu wie, że lodówka w nim jest zawsze pełna alkoholu oraz to, że roomservis codziennie tą lodóweczkę uzupełnia. W tym przypadku kluczem do szczęścia jest przedstawiciel naszej firmy, który przyjechał na wizytację i choćby się bardzo starał to nie jest w stanie tego wypić. A my, a i owszem, w dodatku zawsze chętni. Niestety sam pomysł, jak i życzliwość znajomych gości hotelowych spełniły się dopiero pod koniec pobytu. Efekt jest taki, że w tym klimacie znacznie łatwiej się upić...... i dwa razy szybciej to mało powiedziane! 150 ml wódki, whiskey czy czegokolwiek o podobnej mocy wypitego w ciągu kilku minut powodowało zadziwiające reakcje organizmu. Stany nadspodziewanej euforii, opóźnionego refleksu i zamaszystych ruchów przy szpachlowaniu ścian pojawiały się z niezwykłą łatwością i szybkością. Dodam, że przebywaliśmy w klimatyzowanym wnętrzu, a nie w +45C na balkonie. Nie ma warunków do picia, oj nie ma..............

tak dojrzewają daktyle, w tle buduje się najwyższy budynek w Katarze

droga dla pieszych w prześcieradłach